Terug

“Schat, spaar jij maar voor mij!”

Naam: Kristel Atas-Koot

Leeftijd: 35 jaar

Getrouwd met: Sener Atas

In de zomer van 2011 ging ik in mijn eentje op vakantie naar Turkije voor wat welverdiende rust. Op verkenningstocht door het dorp stapte ik een van de vele souvenirshops binnen. Ik keek rond toen een verkoper mij aansprak. Na wat kletsen wilde hij thee drinken bij een naastgelegen restaurant. Ik ben normaal gereserveerd, maar ik dacht ‘’ach,  doe is gek”. Thee dus. Het was kort maar erg gezellig. Hij wilde mij de toeristische highlights wel laten zien, dus wisselden we nummers uit. Twee dagen later liep ik met hem in een kasteel. Hij was een echte gentleman, wilde mij helpen over elke steen, maar als zelfstandige Hollandse dame liet ik weten dat ik de opstapjes prima zelf afkon. Toch viel ik voor zijn charmes.

Eenmaal in Nederland hielden we contact. Ik was verliefd en besloot in september terug te gaan om uit te zoeken wat deze charmante man precies voor mij betekende. Al gauw bleek hij mijn ware Jacob. Ik ontmoette zijn familie in Oost-Turkije en was verkocht door hun hartelijkheid. Wandelend in de boomgaard van zijn ouders vroeg hij of ik toekomst voor ons zag in de zin van een huwelijk. Dat zag ik, maar ik wilde elkaar eerst beter leren kennen en dan pas in het huwelijksbootje stappen. Eenmaal thuis waagde ik de gok en vroeg een verblijfsvergunning voor hem aan in het kader van gezinshereniging. Ik heb een vaste baan van 30 uur per week in de zorg, heb een eigen huis en voldoende inkomen om ons beiden te onderhouden, dus de IND was binnen no time akkoord. 23 december 2011 was Sener hier. De eerste weken had Sener nog geen werkvergunning. Ik was kostwinner, hij zat tegen zijn zin in thuis. Na twee maanden was de vergunning rond en ging hij aan de slag in de bouw. Sindsdien heeft hij periodes met en zonder werk. Dat is lastig, want hij wil niet financieel afhankelijk zijn van mij.

Onze relatie liep zo goed, dat we graag wilden trouwen. Maar bruiloften zijn duur. Na wat wikken en wegen besloten we het huwelijk door te zetten, maar omwille van het budget te gaan voor een intieme bruiloft. Ik heb nooit gedroomd van een grote prinsessenbruiloft, dus ik vond het best om op de kleintjes te letten. Onze bruiloft was cheap maar chique, we vonden het helemaal geweldig. Het leerde ons dat het gaat om de mensen die op je feest zijn, en niet om de luxe en het geld dat je eraan uitgeeft.

Maar trouwen is meer dan een bruiloft. Je sluit een overeenkomst om je leven te delen, dus ook je geldzaken. Sener wil ooit een eigen bedrijf, maar wil niet dat ik de dupe kan worden als dat onverhoopt misloopt. Daarom begon hij over huwelijkse voorwaarden. Het was helemaal niet ongemakkelijk om hierover te praten, want het idee was in tegenstelling tot wat veel mensen denken niet “voor als we gaan scheiden”, maar “om elkaar te beschermen voor eventuele financiële tegenslagen”. Ik vind het heel lief dat hij mij daarin wil beschermen, dus trouwden we op 23 december 2013 op huwelijkse voorwaarden.

Financieel gezien is er na ons huwelijk eigenlijk niets veranderd. Ik ben nog steeds economisch zelfstandig en wil dat ook blijven. Wel gaan we verschillend met geld om. Ik ben opgegroeid met de boodschap dat ik moet sparen. Als je iets wilt, dan moet je ervoor sparen. Bovendien ben je nergens zonder een appeltje voor de dorst. Hij leeft meer met de dag, geld moet rollen. Inmiddels ziet hij wel de voordelen van sparen: “Schat, spaar jij maar voor mij! Jij bent er veel beter in!”