Terug

"Plannen, plannen en nog eens plannen!"

Naam: Begüm Orhan-Degirmenci

Leeftijd: 27 jaar

Moeder van: Zoon Ege, 2 jaar

Vrouw van: Burak Degirmenci

“Ik dacht eigenlijk nooit echt na over mijn financiën, totdat ik moeder werd. Als klein meisje droomde ik van een grootse carrière. Ik koos bewust voor een opleiding in de sociale dienstverlening om te eindigen op de Nederlandse ambassade in Ankara. Trouwen en kinderen krijgen stond pas heel veel verder in de toekomst op het programma. Enthousiast begon ik aan mijn opleiding. In het een na laatste jaar kwam ik via een klasgenoot Burak tegen. Een hele leuke jongen uit België. Ik werd verliefd en mijn toekomstplannen veranderden plotsklaps radicaal.  Ankara of België, wat maakt het ook uit! Binnen een jaar trouwden we en verhuisde ik naar België.

Aan huwelijkse voorwaarden heb ik geen seconde gedacht. Uit elkaar gaan? Wij? Nee joh! Geld was  helemaal geen issue, we wilden gewoon bij elkaar zijn. We kochten een dönerzaak in Antwerpen en trokken in het appartement erboven. Samen runden we de zaak.  Naast mijn werk in de zaak wilde ik mijn opleiding afmaken. Ik kon geen opleiding vinden die aansloot bij mijn opleiding sociale dienstverlening in Nederland, dus besloot ik aan een avondopleiding tot apothekersassistent te beginnen. Intussen raakte werk zo verstrikt met ons privéleven dat we de zaak na een jaar niet meer zagen zitten. We besloten de zaak te verkopen en te verhuizen naar Rotterdam.  

Via mijn oom had Burak meteen een vaste baan. Tijdelijk woonden we bij mijn moeder en broertje, maar al snel huurden we een eigen huis. Ik ging verder met mijn opleiding tot apothekersassistent. Over financiën hoefde ik mij niet druk te maken. We hebben één pot. Hij verdiende dan wel het geld, maar ik had evenveel zeggenschap als hij over onze uitgaven. Een half jaar voor mijn afstuderen ontdekte ik tot mijn verbazing dat ik zwanger was. Ondanks de shock zat ik op een grote roze wolk. Zwanger medicijnen bereiden mag niet vanwege gevaarlijke stoffen. Ik koos ervoor te stoppen met mijn opleiding om in ieder geval het eerste 1.5 jaar thuis voor de baby te gaan zorgen. De enige geldzaken waar ik op dat moment aan dacht waren: Ik wil een mooie kinderkamer, mooie kleding en spulletjes! Ik wil op zwangerschapsyoga en genieten van alle ‘zwangerdingen’  waar ik zin in heb, kosten wat het kost! Zo gezegd zo gedaan. Onze zoon Ege werd geboren en ik zorgde 1.5 jaar thuis voor hem.

Terwijl ik onwijs van mijn zoon genoot, raakte ik in die periode ook een groot deel van mijn sociale netwerk kwijt. En daarmee mijn vertrouwen in mijn sociale vaardigheden. De verantwoordelijkheid van het opvoeden van een kind maakt wel dat ik bewuster nadenk over geld.  Als ik zou gaan werken zouden we ons wat meer luxe kunnen veroorloven en kunnen sparen. Ik schreef Ege in bij een kinderdagverblijf en herpakte mijn opleiding. Vanaf dat moment was het plannen, plannen, plannen. Als ik vrij ben is Ege dat ook. Ik moest huiswerk maken, hij wilde aandacht. Ik wilde ook graag met hem spelen, maar als ik wachtte tot hij sliep was ik te moe om nog aan huiswerk te beginnen.  Mijn man deed, en doet nog steeds, een heleboel in het huishouden en de zorg voor Ege. Plannend en wel haalde ik in januari mijn diploma. Mijn stageplaats bood mij een baan aan die ik met beide handen heb aangepakt. Ik werk nu drie dagen per week. Het geld dat ik verdien komt gewoon in onze gezamenlijke pot. Een gedeelte sparen we, de rest gebruiken we voor leuke extra’s. 

Ik zou iedereen aanraden om af te studeren voor je samen gaat wonen, trouwt of kinderen krijgt en nooit helemaal te stoppen met werken. Werken heeft alleen maar voordelen: Je hebt sociale contacten, je wordt uitgedaagd en je verdient er nog geld mee ook!”